دمکراسی بنا شده بر چهار ستون است، هر یک از این ستون ها دیگر ستون ها را محافظت می کند.
بسیاری نظام های دمکراسی و مردم سالار را بنا شده بر سه اصل اساسی می دانند، اول قوه اجراییه ، دوم قوه مققنه و سوم قوه قضاییه.
ü به دیگر عبارت ، نفر اول حکومت و ریاست جمهور ، بر اساس رای مستقیم یا غیر مستقیم مردم انتخاب می شود و در نهایت هم به مردم و هم به قوه مقننه (پارلمان) و هم قوه قضاییه پاسخگو است.
ü از طرف دیگر ، قوه مقننه (مجلس یا پارلمان) نیز با رای مستقیم مردم انتخاب می شوند و هم رییس قوه مجرییه و هم قوه قضاییه بر آنها نظارت دارد.
ü قوه قضاییه اما داستانش کمی متفاوت است، در کمتر نظام دمکراسی است که این قوه با رای مستقیم مردم انتخاب شوند، بلکه آنها با رای غیر مستقیم مردم و توسط قوه مقننه و قوه مجریه انتخاب می شوند.
این سه قوه، جلوی فساد را می گیرند و تلاش می کنند حکومت به بهینه ترین روش اداره شود و تا جایی که ممکن است نظرات اکثریت مردم را اجرا کنند.
اما لختی بعد از تشکیل حکومت های مردم سالار، و با وجود آمدن مطبوعات آزاد، یک ستون دیگر نیز بر ارکان دمکراسی افزوده شد و آن ستون نامش مطبوعات آزاد است.
مطبوعات آزاد به عنوان رکن چهارم دمکراسی و در قالب نمایندگان افکار عمومی ، با قدرت تمام بر کار سه قوه اول نظارت می کند و با انتقاد مداوم از هر سه قوه فوق، اجازه خطا و فساد را نمی دهد.
اما اتفاقات اخیر در بریتانیا و رسوایی شنود تلفنی توسط یکی از بزرگترین نشریات و بعد بازداشت ها و تحقیقات وسیع صورت گرفته به وضوح نشان میدهد که تا چه حد دمکراسی توانا و پوایا است و اگر رکن چهارم نیز خطا کند و به فساد آلوده شود، سه رکن اول به چه زیبایی می توانند جلوی آن فساد را بگیرند.
رهبر حزب کارگر بریتانیا به چه زیبایی خواستار مهار قدرت مرداک شده و گفته است :
"کاملا واضح است که تمرکز این همه قدرت در دست یک نفر منجر به سوء استفاده از قدرت در درون این سازمان شد. به نظر من اگر می خواهیم اینگونه سوء استفاده ها را به حداقل برسانیم باید قبول کنیم که اینچنین تمرکز قدرتی خطرناک است."
نوشته پیشین و مرتبط به این مطلب در وبلاگ من:
