یکشنبه، فروردین ۲۵، ۱۳۹۲

خرید لامبورگینی چهارصد هزار دلاری برای پلیس دبی، شیوه ای جدید از این شیخ نشین ورشکسته، برای بر سر زبان افتان است!


این روزها عکسی در فیسبوک دست به دست می چرخد، درباره پلیس دبی که خودرو لامبورگینی به قیمت چهارصد هزار دلار، به عنوان خودرو پلیس خریده است.

همیشه بزرگترین ها را در جهان سوم می یابید...!

چرا همیشه کشورهای جهان سوم علاقه دارند (ترین ها) را در اختیار داشته باشند ؟نمونه اش هتل بسیار بزرگ در کره شمالی است،  مردم این کشور فقیر از گرسنگی در حال مرگ هستند ، اما رهبر دیکتاتور آن برای ارضای عقده خود این پروژه مضحک را رها نمی کند، پروژه ای که حتی اگر تکمیل شود، گردشگری وجود ندارد که از آن بهره ببرد! یا ساخت سدهای بزرگ بر روی نیل در مصر و یا ایران خودمان.

شاید مهمترین دلیل علاقه به داشتن برترین ها این است که آنها می خواهند با داشتن یکی از (ترین ها) در دنیا عقب ماندگی های دیگر خود را بپوشانند.

امارت دبی، یکی از شیخ نشین های هفت گانه امارات متحده عربی است. خود دبی، دیگر نفت چندانی ندارد و به دلیل بدهی های کلانی که دارد، عملا در حالت ورشکستگی به سر می برد.

چهار سال قبل، زمان افتتاح برج دبی، چون شیخ نشین دبی در آستانه ورشکستگی بود، ناچار شد که دست به دامان شیخ نشین پایتخت، ابوظبی گردد. چرا که ابوظبی، شیخ نشین ثروتمندی است و بخش نفت خیز امارات است. برای اینکه ابوظبی را ترغیب به سرمایه گذاری و کمک مالی به دبی کنند، حتی اسم برج دبی را به «برج خلیفه» عوض کردند. خلیفه، نام رییس شیخ نشین ابوظبی است.

حال، این امارت ورشکسته و بی اعتبار، برای اینکه باز نام خود را بر سر زبان بیاندازد، اتومبیل چهارصد هزاردلاری برای اداره پلیس خریده است.

به یاد بیاورید که ایرانیان، چه حجم عظیمی پول در بخش ساختمان این شیخ نشین، سرمایه گذاری کردند و چگونه این پول ها تباه شد؟! این کارهای امارت ورشکسته دبی، تنها برای جلب مشتری و گول زدن مردم عادی است.

کشوری که هنوز فاقد پارلمان و انتخابات است و به شیوه قبایل گومبا-گومبا اداره می شود، شهروندان آن کشور، هیچ تلاشی برای رسیدن به دمکراسی نمی کنند و اصولا نمی دانند دمکراسی چیست (!)،  از لحاظ تمدن، قریب هزار سال از دنیای مدرن، فاصله دارد.

با خرید اتومبیل چند صد هزار دلاری یا ساخت برج چند صد متری، نمی توان یک کشور را مدرن کرد، در حقیقت، مولفه های اصلی برای پیشرفته بودن یک کشور، احترام گذاشتن به حقوق بشر و وجود دمکراسی در آن جامعه است. 

یا مثلا، برج دبی:

چهار سال قبل، درباره افتتاح برج دبی، که بزرگترین برج دنیا بود، مطلبی را نوشته بودم، که تصور می کنم تکرار بخشی از آن در اینجا، خالی از لطف نباشد.

برج دوبی بلندترین ساختمان روی زمین است، برجی که از فاصله نود کیلومتری قابل رویت است و هنگامی که بر طبقات فوقانی آن می ایستی ، به شرط تمیز بودن هوا و شرجی نبودن می توانی سواحل ایران را از پهنه خلیج فارس ببینی.

در مورد برج دوبی، غیر از عدد ارتفاع و تعداد آسانسورها که به انداره کافی توسط دیگر دوستان به آن پرداخته شده است، باید نکات ذیل را در نظر گرفت:

یک- به مسخره گرفتن ارزش های دنیای مدرن در این پروژه : احداث این پروژه توسط بسیاری از گروه های مدافع حقوق بشر و مدافع حقوق کارگری به شدت مورد انتقاد است. آنها معتقدند برای احداث این پروژه از کارگران به شکل (برده داری) استفاده شده است. کارگران در این پروژه و یا پروژه های مشابه با حقوقی کمتر از پنج دلار به ازا هشت ساعت کار در شش روز هفته در هوای شرجی و پنجاه درجه سانتی گراد دوبی مشغول به کار هستند. آنها هیچ سندیکا و تشکلی ندارند و در بسیاری ازموارد بدون گرفتن حقوق از کشورامارات اخراج شده اند. هزینه احداث این پروژه در صورتی که قرار بود حقوق کارگران در آن لحاظ شود بیش از دو برابر می شد.

دو- اقتصادی نبودن پروژه : این پروژه اصلا اقتصادی(فیزیبل) نبوده است. مانند پروژه برج العرب اولین هتل هفت ستاره دنیا که سیصد و پنجاه سال طول خواهد کشید تا اصل سرمایه و بهره آن بازگردانده شود. اگر نکته یک را نیز در نظر بگیریم خواهیم دید که این پروژه چه قدر خنده دار است. در حالی که دوبی فاقد نفت است ، اکنون بیش از پنجاه میلیارد دلار بدهی دارد.

سه-این پروژه کلا توسط شرکت های خارجی انجام شده است و علی رغم اینکه امارات مرتب بر نشان ملی بودن آن تاکید می کند، اما این ادعا نیز خنده دار است.

چهار- امارات از نظر تولید سرانه تولید گاز دی اکسید کربن در رده چهارم دنیا است . با راه اندازی این پروژه مقدار انرژی مصرفی آن برای خنک سازی ، معادل ذوب روزانه دوازده هزار و پانصد تن از یخ های قطب شمال است! به عبارت دیگر این پروژه مضحک به هیچ وجه سازگار با محیط زیست نیست.

در پایان باید گفت، در دنیای مدرن چیزهای مهمتری از بزرگترین برج یا ساختمان وجود دارد. نکاتی مانند حقوق بشر، دمکراسی و یا توجه به محیط زیست. داشتن صرفا یک ساختمان هزار متری نه نشان از تکنولوژی یک کشور است و نه نشان از پیشرفته بودن آن. این یک مثال خوب است که اگر در کشوری دمکراسی نباشد ، حتی منابع اقتصادی فراوان نیز داشته باشد، تصمیم گیری ها به بدترین شکل و مضحک ترین شکلش خواهد بود. مانند همین پروژه!






دوشنبه، فروردین ۱۹، ۱۳۹۲

ترکیب خرد و شجاعت، انسان را «خداناباور» می کند...!

ترکیب خرد و شجاعت، انسان را «خداناباور» می کند...! این یک واقعیت است، واقعیتی که اثباتش بسیار ساده است.

-         کسی که خرد داشته باشد، از مغز خود استفاده می کند و می بیند که داستان وجود خدا، یک خیال پردازی مضحک بیش نیست!
-         چگونه خدایی است که قادر به ساخت این دنیا با این همه پیچیدگی است، اما قادر نیست با بندگانش مستقیم ارتباط برقرار کند؟! این چگونه خدایی است که اینگونه  محتاج پرستش است و اگر کسی او را پرستش نکند، او فرد را به بدترین وجهی شکنجه می کند؟! چگونه خدایی است که دانش و شعور ساخت دنیا را دارد، اما ناتوان از فهمیدن این نکته است که یک بچه باز را  نماینده خود نکند؟!
-         خدا و ادیان، در حقیقت «تابو» هستند. تابویی  که گذر از آن جرات می خواهد.
-         فهمیدن این نکته که وجود خدا، یک خیال پردازی است، کار سختی نیست! اما فکر کردن به آن، رد شدن از خطوط قرمز است.  رد شدن از این تابوها،  شجاعت می طلبد.
برای آتئیست بودن، باید هم خرد داشت تا دریابی که داستان وجود خدا، خیال پردازی احمقانه ای بیش نیست و هم باید جرات این را داشته باشی که به این واقعیت فکر کنی و از غور کردن در آن نترسی...!

تنها انسان های  خردمند و شجاع خداناباور می شوند...! 

---------------------------نوشته های دیگر دیروز من:


------------------------چند نوشته اخیر من:













سه‌شنبه، فروردین ۱۳، ۱۳۹۲

نحوه گره زدن پستان بندها و طناب ها، تنها مدرکی بود که علیه قاتل زنجیره ای وجود داشت...!

داستان مربوط به سال 1995 است. 

داستان از انجا آغاز می شود که شخصی به نام جوهان (Johann Unterweger ) به دلیل کشتن یک زن در ایامی که خیلی جوان بوده، به زندان محکوم می شود، او در زندان وانمود می کند که متنبه شده و روش زندگی خودش را تغییر داده است، لذا بعد از چند سال، به دلیل سن کم، شامل عفو می شود و آزاد می گردد.

او در زندان کتابی می نویسد، و ذره ذره تبدیل به یک شخصیت مشهور می گردد، در برنامه های تلوزیونی شرکت می کند و در باره نحوه بهبود زندان ها سخن می گوید.
بعد از چند سال، پلیس وین، تعدادی جنازه پیدا می کند، که متعلق به زنانی بوده که از طریق فاحشگی امرار معاش می کرده اند، و نحوه کشته شدن آنها، مشخص می کند که همه آنها، به شیوه مشابهی کشته شده اند، یعنی پستان بند آنها، به دور گردن آنها پیچیده شده است.

قاتل آنقدر زرنگ بوده که هیچ اثر و ردی از خود به جا نمی گذارده است. پلیس اتریش، تنها ردی که می ابد، یک پرز از پارچه ای قرمز رنگ است که بر روی یکی از جنازه ها وجود داشته است.

در ابتدای وقوع این قتل ها، هیچ کسی به آقای جوهان مشکوک نبوده، حتی  خود آقای  جواهان، به اداره پلیس می رفته و در قالب یک روزنامه نگار، با پلیس در اینباره مصاحبه می کرده است.

چند ماهی طول می کشد، پلیس او را بشدت زیر نظر می گیرد، اما او به بهانه مسافرت، غیبش می زند. پلیس وین، بالاخره از قاضی اجازه می گیرد و خانه ی او را مورد بازرسی قرار می دهد. در خانه او، شال قرمز رنگی می یابند که او همیشه می پوشیده، و حتی در مصاحبه با پلیس یا مصاحبه های تلوزیونی نیز، به گردن داشته است. آن پرز قرمز رنگ، با آن شال، می خواند.

اما این جواهان، غیبش زده بود، ولی پلیس اتریش، در میابد که او در آمریکا و در لس آنجلس  است.

پلیس اتریش، به پلیس لس آنجلس خبر می دهد، و پلیس لس آنجلس، نیز به آنها می گوید تعدادی جنازه یافته شده است که همه زنان به وسیله پستان بند، خفه شده اند.

بعد از مدتها، پلیس آمریکا او را می یابد، اما هیچ مدرکی علیه او وجود نداشته است، تنها مدرکی که اف بی آی داشته، این بود که نحوه گره زدن طناب و یا پستان بندها، همه یکی بوده است.

کارشناسان اف بی آی، به قاضی می گویند که هر شخصی، به یک نحو طناب را گره می زند، و این تقریبا به مانند امضا، یکتا است و منحصر به فرد است، اما قاضی، این مدرک را تشخیص نمی دهد و جوهان را رها می کند. جوهان، توسط پلیس آمریکا به اتریش بازگردانده می شود.

اما در اتریش، مدارک بیشتری علیه او بود، حتی پلیس اتریش، به کمک اینترپل، محل مسافرت های او را بررسی می کند و می بینید وقتی او به پراگ و کشور چک رفته بوده، چند فاحشه در آنجا کشته شده اند!

پلیس اتریش، تحقیق گسترده ای را آغاز می کند، ماشین های قدیمی جوهان را که فروخته شده یا اوراق شده بوده را مورد بررسی قرار می دهند و بعد از تحقیقات گسترده، یک تار مو، از جوهان و دختری که در پراگ کشده شده بوده، می یابند...!

اینچنین بود که دادگاه و هیات منصفه، جوهان را به جرم کشتن ده ها زن فاحشه، به حبس ابد بدون شانس عفو، محکوم می کنند.

او حتی تا لحظه آخر نیز خود را بیگناه می دانسته و جرم خود را قبول نمی کند.

او نه ساعت بعد از صدور حکم، با استفاده از بند  شلوار، خود را به دار می زند و خود را می کشد. (یعنی با بند تنبانش!)

جالب اینجاست که کارشناسان اف بی ای، باز نحوه گره زدن آن طناب دار را بررسی می کنند و می گویند، این نحوه گره زدن، با نحوه گره زدن  پستان بندها  و دیگر وسایل قتل زنان فاحشه، یکی بوده است.

یعنی او با گره طناب دار خود، ردی به جا می گذارد و تایید می کند که او قاتل بوده است..! 

نوشته های پیشین: 



شنبه، فروردین ۱۰، ۱۳۹۲

اولین اصل دمکراسی، خودکامه نبودن است، نباید خود را مرکز عالم فرض کنیم!

با پوزش از نوشته این وبلاگ، مایلم اعتراف کنم که دراینباره اشتباه کرده بودم. متنی که قبلا نوشته بودم، در زیر آورده شده است، آما اکنون بعد از گذشت شش ماه از فعالیت شورای ملی، و خیانت های آقای فخرآور به آن، مایلم اعتراف کنم با کسی چون او نمی توان برای آزادی ایران متحد شد: 
این نوشته نگارنده، بعد از شش ماه است، شش ماهی که شاهد بازی کثیف فخرآور بوده ام: 
غده ای سرطانی در شورای ملی، با نام عباس فخرآور/ با این غده چرکین چه باید کرد؟

----------------------
یکی از خوانندگان عزیز این وبلاگ، چندین پیام برای من گذاشته بود و از من درباره حمایت فخرآور از شورای ملی پرسیده بود، و شاید برای او جالب بود که علی رغم انتقاد تند من به آقای فخرآور، چگونه است که حاضرم در شورای ملی فعالیت کنم، در حالی که او نیز حامی آنجا است؟!

برای اینکه به این سوال پاسخ دهم، ناچارم ابتدا نکات ذیل را به عرض برسانم: 

-          یک دیکتاتور زمانی دیکتاتور می شود که فکر می کند همه نظریات او درست است، و لذا تصمیم می گیرد نظرات خودش را علی رغم مخالفت اکثریت جامعه، اجرا کند! اینجاست که دیکتاتوری شکل می گیرد.
-          اولین اصل دمکراسی این است که ما نباید خود را مرکز عالم بدانیم، نباید تصور کنیم که هر چه ما می گوییم درست است.
-          من نمی توانم بگویم چون با آقای امیرعباس فخرآور نوعی مشکل دارم، و از روش و اندیشه او موافق نیستم، پس او حق ندارد در آینده کشورش مشارکت کند، این اولین گام به سمت دیکتاتوری است.
-          اگر قرار باشد من با فخرآور سر یک میز ننشینم، و به دلیل اختلاف شخصی، اتحادی را به هم بریزم، خیلی های دیگر هم هستند که با من مشکل دارند(!) و مرا آدم بدی می دانند. اگر چنین روشی را پیشه کنیم، هیچگاه اتحادی شکل نمی گیرد.
-          من نوعی اگر بگویم، چون با فخرآور اختلاف دارم، او نباید مشارکت کند، یعنی شخص و منیت خود را برتر از دمکراسی قرار داده ام، این آغاز دیکتاتوری است. فخرآور حق دارد در این شورا مشارکت کند، حق دارد نامزد شود و اگر رای آورد، به عنوان نماینده مردم، حق اظهار نظر دارد. این حق تک تک شهروندان ایرانی است، مگر اینکه در یک دادگاه معتبر و عادلانه، به جرمی محکوم شده باشند. 
-          باید فرقی بین ما و خامنه ای باشد یا نه!؟ او نیز با نظارت استصوابی خود، اجازه حضور برخی را در انتخابات نمی دهد و می گوید آنها صلاحیت ندارند...!
-          یادمان باشد، دو بار این رژیم تا آستانه سرنگونی پیش رفت، اما به دلیل نبود یک آلترناتیو دمکراتیک، جنبش آزادی خواهی مردم ایران اخته شد و در جا زد، علی رغم اینکه سهراب و ندا و صدها جوان دیگر، خون خود را هدیه کردند، اما ما به جایی نرسیدیم.
-          آیا شایسته نیست که به حرمت خون این عزیزان، خودخواهی را کناری بگذاریم؟!
-          نکته مهم دیگر این است که در منشور پیشنهادی برای شورای ملی، روح عفو  و بخشش جاری است، چون بن مایه این منشور، از اعلامیه جهانی حقوق بشر است.
در اعلامیه جهانی حقوق بشر، رفتار برادرانه، اولین اصل این اعلامیه است.
-          به عنوان یکی از حامیان شورای ملی این را می گویم که اگر حتی خود خامنه ای نیز آمد و این منشور را امضا کرد و خواستار برگزاری انتخابات آزاد شد، باید به او خوش آمد بگوییم.
نکته مهم دیگر، اهمیت گفتگو و دیالوگ است، هر انسانی باید این اجازه را بیابد که حرف خود را بزند و دیگران آن سخن را بشنود.

فراموش نکنیم، تنها نجات ایران، برگزاری انتخابات آزاد است، و در این راه، درب به روی هر کسی که منشور شورای ملی را بپذیرد!





جمعه، فروردین ۰۹، ۱۳۹۲

شگفتا، عجب دنیای عجیبی، بر صدر خبرها یکی صبحانه خوردن نلسون ماندلا است، دیگری جنایات بشار اسد در سوریه!


نلسون ماندلای بزرگ، حالش رو به بهبود است. الان اخبار گفت که امروز صبح، در بیمارستان، بر روی  تخت،  بر سر جایش نشسته، صبحانه نیز خورده است. 

آنقدر این مرد بزرگ است که خبر صبحانه خوردنش، شادی را به دل میلیونها انسان می آورد و بر صدر خبرها قرار می گیرد.

نلسون ماندلا، قهرمان زندگی من است.

او قریب سی سال آزار دید و زندان رفت و شکنجه شد، هر کسی جای او بود، تک تک سلول های بدنش، پر می شد از تنفر، اما این مرد بزرگ، بعد از آنکه قدرت را به دست گرفت، گفت: نمی توانم فراموش کنم، اما می توانم ببخشم!

با بخشیدن او بود که آپارتاید پایان یافت، ناظرین پیش بینی می کردند که در آفریقا، حمام خون بر پا شود، اما نلسون ماندلا با سلاح عشق و دوست داشتن، جلوی فاجعه انسانی را گرفت.

او مرد بزرگی است که اسلحه او، دوست داشتن است.

امروز به  یکی از دوستانم که از دوران آپارتاید را به چشم دیده، زنگ زدم و گفتم اگر نلسون ماندلا بمیرد، شما چه می کنید؟! پاسخ او، مرا به فکر فرو برد،  او با بغض گفت: «همه می دانیم که بالاخره یک روز نلسون ماندلا می میرد، اما هنوز ما آماده از دست دادنش نیستیم، الان نه، الان نه، الان نمی توانیم شاهد مرگش باشیم...»

عجب دنیای عجیبی است، در گوشه ای از دنیا، بشار اسد با جنایات وحشیانه اش خبر ساز می شود و در گوشه دیگری، تنها خبر صبحانه خوردن نلسون ماندلا، میلیونها نفر را به وجد می آورد...!

ای کاش به جای یکی، میلیونها نلسون ماندلا می داشتیم...!