برگزاری اجلاس سران در تهران، با بودجه ای برابر با ششصد میلیون دلار، آدمی را به یاد برگزاری جشن های ۲۵۰۰ ساله شاهنشاهی در تخت جمشید می اندازد. یادآوری چند نکته در این میان، لازم به نظر می رسد:
- ششصد میلیون دلار از بودجه کشور ایران، چیزی برابر یک درصد بودجه کشور است، و رقم کلانی است.
- یادم است برای برگزاری بازیهای آسیایی، رقم کلانی در نظر گرفتند و علی آبادی (معاون وقت رییس جمهور) مسئول آماده سازی تهران و ساخت زیرساخت های لازم بود.
پسر ایشان آنچنان به کثافت کاری و دزدی دست زد که وزارت اطلاعات او را به جرم دریافت ده میلیارد تومان رشوه، دستگیر کرده بود! (منبع) حال باید دید این رقم کلان ششصد میلیون دلاری، چقدرش دزدی شده است!
- برای برگزاری اجلاس، پنج روز تهران را تعطیل کرده اند که بنا به گفته اقتصاد دان ها، هر روز تعطیلی تهران، ضرری معادل یک میلیارد دلار بر اقتصاد نحیف ایران دارد!
- زمان برگزاری اجلاس و ریاست دوره ای ایران بر آن از سالها پیش تصمیم گیری شده بوده است، اگر در این چند سال دولت احمدی نژاد چنین تصمیمی قرار بود گرفته شود، هیچ گاه این ریاست به ایران نمی رسید.
عدم مشروعیت و اعتبار رژیم را زمانی می توان دید که می بینیم سران شرکت کننده در این اجلاس، در حد تعداد انگشتان دست است...!
- تنها احمقی مانند خامنه ای، حاضر می شود چنین پول کلانی را خرج برگزاری اجلاسی کند، آنهم در حالی که بقیه کشورها حاضر نمی شوند در سطح سران در آن شرکت کنند...!
- در نیویورک به دلیل وجود سازمان ملل، به کرات شاهد برگزاری اجلاس های مشابه هستیم، آیا دولت آمریکا هر دفعه پنج روز قلب اقتصادی آمریکا را تعطیل می کند؟!
حال به مقایسه و یادآوری جشن های ۲۵۰۰ ساله شاهنشاهی می پردازیم. به یاد بیاوریم که قریب چهل سال قبل، جشن هایی به عنوان جشن های دو هزار و پانصد ساله شاهنشانی، در تخت جمشید برگزار شد.
- برگزاری آن احلاس نیز هزینه کلانی بر اقتصاد ایران تحمیل کرد، رقم های گفته شده را حدود سیصد تا ششصد میلیون دلار ذکر کرده اند (که البته ارزش دلار در آن زمان، قریب پنج تا هفت برابر الان بوده است).
- در اجلاس فوق، بیش از شصت و نه کشور مهم دنیا در سطح سران شرکت کردند. به دیگر عبارت، اجلاس موفقی بود و بسیاری از مردم دنیا، آنرا به صورت زنده نگاه کردند و با نام ایران، آشنا شدند.
- همزمان با برگزاری آن جشن های دو هزار و پانصد ساله، در فاصله بیست کیلومتری آن، مردم روستایی بودند که به نان شب محتاج بودند و سر گرسنه بر زمین می گذاشتند.
- صد البته که مردم دنیا با نام ایران به دلیل یک ولخرجی آشنا شدند، اما این جشن های 2500 ساله، مصداق بارز «جیب خالی، پز عالی» بود، شاه برای نشان دادن خود، رقم کلانی از بودجه کشور را صرف برگزاری مراسمی کرد تا خودش را به عنوان شاه شاهان، به دنیا معرفی کند! آنهم در حالی که در چند کیلومتری محل برگزاری آن مراسم، مردمی گرسنه شب را به صبح رساندند!
اگر قصد مقایسه این دو اجلاس را داشته باشیم، می توان گفت که جشن دوهزار و پانصد ساله، یک هزینه گزاف بود برای جلب توجه و خرید احترام، که تنها شاه موفق به جلب احترام مردم دنیا شد و سران کشورها در آن شرکت کردند، اما اجلاس سران، یک هزینه گزاف ناموفق بود که علی رغم هزینه بسیار، حتی جلب توجهی نیز نکرد!
اما قصد من از نوشتن این مطلب، مقایسه این دو نیست، قصدم یادآوری این نکته است که برای نشان دادن فرهنگ و جلال یک کشور و فرهنگ، نیازی نیست صدها میلیون از جیب مردم هزینه شود!
اصولا برگزاری مراسم های اینچنینی، تنها نشان می دهد که آن کشور و سیاستمداران حاکم بر آن، از بلوغ کافی برخوردار نیستند. وقتی می شود همان پول را صرف توسعه مدارس یا بیمارستان ها کرد، چرا باید چنین اجلاس هایی برگزار شود؟!
سیاستمداران چنین کشورهایی، تنها تلاش می کنند احترام دنیا را بخرند! در حالی که احترام خریدنی نیست! مردم ژاپن را ببیند، کجا دیده اید چنین هزینه هایی بر دولت تحمیل کند؟! دنیا به ژاپن و فرهنگ ژاپن احترام می گذارد، چون هم مردم کشور در رفاه به سر می برند و هم آنقدر پول دارند که هر جا نیاز به کمک باشد، از زلزله گرفته تا ساخت مدرسه و موزه، این ژاپنی ها هستند که با کمک های مالی خود، قدم پیش می گذارند!
خامنه ای اگر صد برابر این چند میلیارد دلار نیز برای برگزاری این اجلاس هزینه کند، باز اولین چیزی که مردم دنیا به یاد می آورند، بیرون پاشیدن خون از دهان ندا آقا سلطان است، اولین چیزی که از ایران به یاد می آورند، دستگیری اعضای سپاه در سوریه است...!
وقتی مردم دنیا به سیاستمدارن احترام می گذارند که ببیند آنها اول از همه به مردم کشور خود احترام می گذارند، با دیگر دیکتاتورها هم پیاله نمی شوند، مردم کشورشان در رفاه هستند و الی آخر!
احترام را نمی شود خرید، محترم بودن، مقامی است که با تلاش می توان به آن مقام دست یافت.
این نوشته دیگر امروز مرا نیز بخوانید:
