هنوز یادمان نرفته که چگونه احمدی نژاد به عنوان اولین رییس جمهوری که بر دست خامنه ای بوسه می زند، دست ضحاک زمانه را بوسید ، یادمان نمی رود که چگونه خامنه ای در سخنرانی خود در نماز جمعه وقاحت را به انتها رسانید و گفت نظرش به احمدی نژاد نزدیک تر است و بعد هم گفت مسول خون هایی که بر زمین ریخته خواهد شد، خود معترضین هستند.
اما اکنون شاهد هستیم که ماه عسل خامنه ای و احمدی نژاد ، به پایان رسیده است، البته شاید بهترین دلیل برای این دعوا، خوی دیکتاتوری هر دو باشد. افرادی که به رای مردم احترام نمی گذارند، طبیعی است که خود را بهترین و شایسته ترین می دانند و صد البته که تحمل دیگر دیکتاتورها را نخواهند کرد و خود را برتر از آنها نیز می دانند.
هرچه جلوتر برویم، بر عمق این دعوا افزوده خواهد شد و البته به ما ثابت می کند که چقدر ساختار این نظام، لرزان است .
درسی که ما از این اختلاف باید بگیریم ، تنها همین نکته است، رژیم لرزان تر و بی بنیه تر از تصور ماست، در صورتی که عزم خود را جزم کنیم ، می توانیم آینده ای روشن بدون وجود دیکتاتورانی چون خامنه ای را رقم بزنیم.
کاری زیبا از نیک آهنگ
