جمعه، خرداد ۱۴، ۱۳۸۹

گاردین/ چرا در ایران علیه اسراییل تظاهرات نیست؟/خامنه ای وحشت زده است، اما نه از اسراییل ، بلکه از مردم کشور خودش.

این ترجمه آزادی از این مقاله گاردین است

آیا این سکوت نشان از تغییر سیاست ایران در قبال اسراییل است؟

در اختیار گرفتن کنترل کشتی با پرچم ترکیه، موجی از اعتراض در همه شهرهای دنیا به همراه داشت،باکو، استانبول، کانادا به خیابان امدند و تا صدای اعتراض خود را بگوش برسانند.، اما در تهران و دیگر شهرهای بزرگ ایران، کاملا سکوت برقرار است.

این برای رژیم ایران غیر طبیعی است، رهبر ایران، خود را مدافع حقوق بانون در سرتاسر دنیا می دانند، و با هر ناملایمت کوچکی در غزه، خامنه ای اولین کسی است که ترتیب راهپیمایی را می دهد. نمونه اش را در حنگ سال 2009 در غزه دیدیم.تظاهرات نیز به محض پخش کارتون محمد و یا برای کشته شدن قتل زن مصری، توسط یک نژاد پرست در آلمان، این دولت ایران است که قبل از همه ترتیب تظاهرات را می دهد.

عجیب اینکه از زمان آغاز بحران حمله به کشتی توسط اسراییل ، شاهد هیچ تظاهراتی در ایران نیستم،هرچند که ممکن است دولت ایران مدعی تظاهرات مردم در مراسم سالگرد مرگ خمینی شود.

چه اتفاقی رخ داده است؟

خامنه ای ، هراسناک است، نه از اسراییل ، بلکه از مردم خودش. او و رژیمش در داخل ایران در انزاو به سر می برند، آنچنان اعتبار خویش را از دست داده اند که می ترسند هر راهپیمایی به راهپیمایی علیه رژیم تبدیل شود.

روز قدس سال گذشته، تبدیل به یک مراسم علیه رژیم شد، و این اتفاق ممکن است در صورت برگزاری راهپیمایی برای محکومیت اعمال اسراییل ، مجددا بیافتد، خصوصا در شرایطی که به سالگرد انتخابات ایران، نزدیک می شویم.

این حقیقت که میر حسین موسوی، با انتشار اعلامیه ای اعمال اسراییل را محکوم کرده و آنرا تجاوز به ارزش های انسانی دانسته است، نگرانی یاد شده خامنه ای را بیشتر با ارزش می کند.

این کاملا مشخص است که بعد از یکسال از انتخابات، ما دیگر شاهد ایران قبل نیستیم، شکاف در ارکان رژیم ، هیچگاه ترمیم نشده است.

یک فاکتور دیگر نیز، در ذهن خامنه ای است، حمله به کشتی ترکی، برای رژیم خامنه ای ، سودمند بوده است ،و به تحکیم موضوع سرسختانه ایران در منطقه منجر شده است، هرچند که اهمیت موضع ایران، در مقابل اهمیت موضع ترکیه به شکل قابل توجهی کم اهمیت است. حادثه حمله به کشتی ها، ترکیه را به مدافع حقوق مسلمین در جهان اسلام تبدیل کردن است.و این شامل اعضا حماس نیز می شود، گروهی که ایران میلیونها خرج آنها و ارتباط و موقعیت کنونی آنها کرده است.

کدام کشور دیگری در دنیای اسلام، اعتبار لازمه و قدرت و اعمتاد به نفس کار ترکیه را دارند ؟ قول به اعزام کشتی داده بودند و این کار را کردند.

زمانی این قدرت مشخص می شود که رجب طیب اردوغان،با صدور اولتیماتومی به دولت اسراییل گفت: یا اتباع ترک را (شامل کسانی که به سربازان شما حمله کرده اند) را آزاد کنید، یا رابطه ما آسیب خواهد دید.و اتباع ترکیه ظرف سه ساعت آزاد شدند.

آیا چنین چیزی را در جهان عرب تا کنون شاهد بوده ایم؟

بازیگر جدیدی در منطقه وارد شده و اسراییل آن را کاملا جدی می گیرد، هیچدهمین اقتصاد قدرتمند دنیا است، یک رتبه بالاتر از ایران، و این موفقیت بزرگی برای کشوری است که نفت و گاز ندارد، در مرز اروپا قرار دارد و همسایه خیلی بهتری برای آمریکا و اروپا به نسبت ایران است. برای ترکیه، بحران و رابطه تنش آلود با یونان نیز رو به بهبودی است.

با توجه به رابطه خوب ترکیه با کشورهای سنی منطقه و همچنین کشورهای شیعه نزدیک به ایران، ترکیه مشغول ایفای نقشی است که ایران 32 سال است، برای انجام آن تلاش می کند: تبدیل شدن به قدرمتند ترین قدرت سیاسی و نظامی دنیای اسلام.

The takeover of the Turkish-flagged Mavi Marmaris by Israeli commandosled to demonstrations in numerous places around the world. People in Baku, Istanbul, and as far away as Edmonton, Canada, marched on the streets to voice their opposition to Israel's actions. However, in Tehran and in other big cities in Iran, the streets have been eerily quiet.

This is unusual for the Iranian government. Iran's supreme leader, Ali Khamenei, sees himself and the Islamic Republic as the defender of Muslim rights around the world. During every major confrontation in West Bank or Gaza, he has been the first to arrange demonstrations. This was seenduring the Gaza war of 2009. Demonstrations were also arranged as soon as the Muhammad cartoon affair caused rage in the Muslim world. Even the killing of a pregnant Egyptian woman in Germany by a racist individual led to government-arranged demonstrations against Germany in Iran.

So far, four days since the crisis started, we have not seen any major demonstration in Iran. Although some statements may be made during the anniversary of Ayatollah Khomeini's death on Friday, the focus on that day will be on his legacy.

So what has happened?

Khamenei is fearful. Not of Israel, but from his own population. His regime is isolated within Iran and has lost so much credibility that he is worried that such demonstrations could turn into anti-government gatherings. And he would be right.

Last year's Qods Day turned into an opposition event. The same could happen this year if he arranges demonstrations against the flotilla incident, especially since we are close to the anniversary of the 2009 Iranian presidential elections. The very fact that opposition leader Mir Hossein Mousavi issued his own statement against Israel calling it a "violator of human dignity" makes Khamenei's concerns more valid.

This is a clear sign that one year on from the elections, we are no longer looking at the same Iran. The cracks in the foundations of the regime have still not been repaired.

There is another factor that should concern Khamenei. Israel's taking over of the Turkish ship was useful for Khamenei's government; it gave a boost to Iran and its hardline position in the region. However, the points that Iran has gained pale into insignificance when they are compared to the effect on Turkey. The flotilla incident and Turkey's role have catapulted its status in the Muslim world as the defender of Muslim rights. This most probably includes members of Hamas, whom Iran has been spending millions on in an effort to buy their support and loyalty.

Which other Muslim country has enough credibility, power and self-confidence to do what Turkey did? It promised to dispatch the flotilla and it went through with its promise.

The icing on the cake came when prime minister Recep Tayyip Erdogan issued a very clear ultimatum to the Israeli government: free every single Turkish citizen, including those who assaulted your soldiers, otherwise our relations will suffer. Within three hours, Binyamin Netanyahu had accepted. Had this been an Arab country, including those that Israel has relations with, such as Jordan and Egypt, the Israelis would probably have stuck to their guns. The same for Iran.

But not Turkey. There is a new player in town and Israel takes it very seriously. Unlike Iran, Turkey has a powerful economy. Its GDP is the 18th largest in the world – one place above Iran. This is a major achievement for a country which is not a gas and oil exporter. It sits on the border of Europe and its relations with the EU and the US are astronomically better than those of its Iranian neighbour. Its power is expanding in the Caucasus, andrelations are improving with its old foe and rival, Greece.

It's the same in the Middle East, where Turkey, unlike Iran, enjoys good relations with Sunni-ruled countries such as Saudi Arabia, Jordan and Egypt, as well as among Iran's friends Iraq and Syria. If current trends continue, Turkey could do what the Islamic Republic of Iran has been trying to do for the last 32 years: become the most powerful and credible political and military force in the Islamic world.

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر

نکاتی که هنگام استفاده از بخش کامنتها بهتر است به آن دقت فرمایید:
**١_ بنا به اعتقاد راسخ و بی چون و چرای من به آزادی بیان ، کامنت های شما مستقیما منتشر می شود. ** ٢_لطفا هنگام گذاشتن کامنت، یک اسم برای خودتان در نظر بگیرید تا دیگران و نویسنده وبلاگ راحتر بتوانند به شما پاسخ دهند. ** ٣_تمام کامنت ها را بدقت می خوانم و تنها در جایی که واقعا لازم باشد ، در بحث ها دخالت می کنم، چون من تریبون خودم را داشته ام و حرفم را زده ام ، باید اجازه دهم بقیه حرفشان را بزنند. ** ٤_تنها کامنت های ترولرها و کامنت هایی که شامل لینک های غیر معتبر ، مانند سایت های آلوده به بد افزار هستند،برای امنیت خواننده های وبلاگ ، حذف می شوند. ** ٥_در سمت چپ جعبه ای که در آن نظر خود را می نویسید، شما عبارت (اشتراک ایمیل) را می بینید، درصورتی که ایمیل خود را در آنجا وارد کنید، کامنت های جدید را با ایمیل، دریافت خواهید نمود. ** ٦_شما حتی در فحش دادن به نویسنده وبلاگ هم آزاد هستید! حتی به بهانه توهین به خودم نیز کامنتی را حذف نمی کنم، من جانم را می دهم که تو حرفت را بزنی، اما خواهش میکنم به جای فحش دادن، به موضوع نوشته بپردازید.